Groei

Op school val ik tijdelijk middagen in bij een groep 4. Het is niet direct mijn doelgroep (geef mij maar de bovenbouw!), maar het is wel de leeftijd van mijn eigen trol en dat scheelt.

Waar ik me even op verkijk, is dat ik het gemak en de energie helemaal nog niet heb om daar zomaar in te duiken. Nee, het is niet net als fietsen.

Na een onaangename vrijdagmiddag waarop een knutselmoment uitdraait op tienduizend kinderen tegelijk op de wc, zesennegentig en een half kind op de gang waar ik er maar twee om hulp had gevraagd en een tijdspanne van ongeveer een eeuw waarin ik tracht iets van een normale rij op de gang te krijgen, ben ik het alweer zat.

Dit moet anders.

En wel direct.

Dit vereist recalibreren, van mijn aanpak en mijn verwachtingen.

Want die blijken even te hoog ingeschat.

Gelukkig zijn daar de lieve eigen juffen van de klas waar ik aan mag schuiven waardoor het niet alleen voor de kinders weer wat normaler wordt dat ik daar ook rondloop, maar waardoor ik ook zie hoe zij de door mij ervaren chaos hanteren en kanaliseren.

Het helpt me enorm door de dag daarna heen, maar het is de opmerking van een juf bij de kleuters die mijn dag vandaag daadwerkelijk ook nog mooi maakt, al lukt niet alles wat ik wil.

"Stel je open," zegt ze eenvoudig, "Zodra jij jezelf geeft, wordt het ineens zoveel gemakkelijker. Die kinderen kunnen dat nog niet zelf. Wat zij van jou zien, krijg je terug."

En dus duik ik er vandaag in met een energie die ik eigenlijk niet voel en een glimlach die gelukkig zeer oprecht is.

Ze zijn namelijk echt wel lief.

Zo is er een jonkie dat moeite heeft met veel van de lesstof. Dat leidt tot frustratiegedrag en vreemde uitspraken. Hij is wel heel gevoelig voor complimentjes en al gedraagt hij zich echt niet de hele dag perfect, ik zie hoe hij naar me kijkt en glimlacht als ik zijn pogingen erken.

Hoe mooi het moment dat ik met hem meeloop naar zijn moeder na schooltijd.

Ze zet zich schrap.

Waarschijnlijk al te vaak gehoord dat er iets niet helemaal lekker loopt.

Maar het manneke en ik hebben een stiekem plan.

Ik vertel moeder dat ik echt iets kwijt moet en kijk heel serieus. Het jochie begint naast me al te giechelen. Moeder snapt het niet helemaal en kijkt van de één naar de ander. Ik houd haar niet langer in spanning en vertel dat we zo'n leuke dag hebben gehad. Dat ik zie hoe hij zijn best doet en hoe hij groeit in zijn hele houding.

Met een dikke glimlach gaat daar een gezin het weekend in.

Zo verloopt eigenlijk de hele middag. Ondanks een rampzalige middagpauze waarbij de begeleider van het buitenspel zelfs nog in de klas moet komen om de acht (ja, acht!) boze gezichten aan te spreken, weten de kinders het te draaien als ze merken dat er echt wel afspraken te maken zijn met mij.

Zo verschuift ineens de halve klas van plaats met de afspraak dat een waarschuwing betekent dat ze direct weer op hun eigen plek moeten zitten.

Een enkeling moet terug.
De meesten blijven zitten en leveren goed werk af.

Er wordt geglunderd. "Dit mag anders nooit, juf!"

Ach, zo heeft iedere juf of meester immers een eigen weg.

We lossen nog een aantal vulkaanuitbarstingen op met begrip en een aai en een paar andere kinders komt erachter dat kleutergedrag niet geaccepteerd wordt...en dat daar dus ook geen aai aan te pas komt!

Grappig genoeg gedragen ze zich daarna perfect.

Het werk is af.

De nieuwsbrief vergeten mee te geven.

Een knutselwerkje niet meer gelukt.

Maar het vertrouwen is gegroeid.

Thuis hebben de trollen nog een avontuur met hun buurtvriendjes als ze menen een vermiste kat gespot te hebben. We gaan er achteraan, maar zijn te laat.

Later op de avond kloppen de buurtmeisjes nog een keer aan. Ze hebben de kat weer gevonden! Ik laat ze snel het telefoonnummer opschrijven van de poster, maar alweer zijn we te laat.

Ik prijs de dames voor hun inzet en doorzettingsvermogen. Ook al is het nu niet gelukt, we kunnen althans de eigenaar inlichten in welke straat de kat rondloopt en dat is geweldig!

Ik zie ze stralen.

Ineens lijken ze tien centimeter langer.

Zodra ik de trollen in bed leg, voel ik nog de opmerking van mijn medejuf.

Openstellen.

Ook al ben ik moe en voelt mijn hoofd als lood, we sluiten de dag heerlijk af met een fijn verhaaltje onder de deken en een extra duckje op de bank. Ook als ons wiefke haar bed weer uitkomt, kunnen we nog een afspraak maken over hoe we het gaan doen en geeft ze zelf aan dat ze gaat proberen in haar eigen bed te blijven omdat ze zo blij is met haar kamer.

Ik vermoed dat ze over een paar uur weer naast ons ligt.

Nog steeds ziekend, namelijk, al een week lang.

Maar haar overtuiging is echt.

De poging oprecht.
Dat geeft al ruimte.

En dat

Is groei.

Kleur bekennen

Alle kleuren hebben we wel zo'n beetje gezien in Ilva's gezicht, van braakgroen en levergeel tot koortsrood en allergiepaars. Momenteel ziet ze weer zo wit als een spookje. Niet zo gek: die oorontsteking afgelopen weekend verklapt natuurlijk wel iets over de verstopping die in haar koppetje gaande is. Ook verklaart het de dikke oogjes in haar blije gezichtje. Uiteraard controleer ik direct de voetjes, maar die houden geen vocht vast.

Het zal dan toch weer een rotverkoudheid zijn.

Blij is ze wel, onze kleine dame. Ze is deze week al twee hele dagen naar school gegaan en heeft ook de woensdag netjes doorgezet. Op de rapportavond zijn dan ook alle juffen het met ons eens: wat een dappere doorzetter!

Ook de juffen van Thorben hebben daar wel iets over te melden: trol houdt zich al een heel jaar verbazingwekkend goed in de klas. Ja, ze zien gebrek aan concentratie. Ja, ze zien dat hij dagen heeft van vreemde, onverwachte fouten. Ze begrijpen de momentopnames.

Maar ook zien ze dat hij uitleg snapt; dat hij geniet van rekenen; dat hij zijn leesboekjes steeds slimmer kiest waardoor hij er echt lol in heeft.

Zoals de Donald Duck.

Als juf onderstreep ik het belang van Duck! Woordenschat en zinsbouw waar menig kind zich aan kan optrekken, gecombineerd met verhalen die dankzij woordgrapjes ook nog leuk zijn voor ouderen. Hoe mooi is het dat ons manneke zich dankzij peetoom hier wekelijks aan kan laven?

Vandaag is de equinox.

Dag en nacht even lang.

De lente begint en onderstreept onze stappen naar lichtere dagen.

We vieren het toepasselijk: na schooltijd helpen de trollen me met het vullen van potjes voor de nonexistente moestuin. Vanwege gebrek aan tijd en puf zullen de plantjes het voorlopig nog even met de balkonbakken moeten doen. We hebben immers nog geen idee hoe we de tuin verder willen inrichten.

Geen punt: met enthousiaste stemmen wordt mij precies verteld waar de zonnebloemen moeten komen zodra ze opkomen, in welke bak we het beste de radijsjes kunnen zetten en hoe we de voortuin kunnen opleuken met de klavertjes die we bewaard hebben van mijn broertjes trouwerij.

Geen beter moment dan nu om het geluk te planten.

Zelf heb ik wat zakjes gevonden met kleurige ijsbloemen en bonenkruid, beide echte zonaanbidders. Om die reden haal ik met Davids hulp alvast wat tegels uit de voortuin waar ze er het beste van kunnen genieten. Buurman biedt direct een hand aan voor het moment dat we een klimhekje gaan plaatsen tussen ons huis en de buren om daar ook weer iets moois tegenaan te laten groeien.

Da's mooi, want ik heb nog even geen idee hoe ik een houten hekje aan steen moet bevestigen.

Hij wel.

Hij weet eigenlijk voor vrijwel alles wel een oplossing.

Heeft ook van alles in huis.

De Wijze Man van de straat.

En daar wonen wij lekker tegenover.

Mazzel!

Thorben kijkt stralend van zijn potjes naar onze bezigheden. "Mam, wat zijn we lekker aan het tuinieren!"

Ik kijk hem even verbaasd aan. Met een balkonnetje in zijn verleden hebben we dit woord nooit echt gebezigd. Hij ziet mijn blik en verklaart heel serieus: "Ja, zo heet dat, mama. Als je bezig bent in de tuin, dan is dat tuinieren. Heb ik gelezen in Donald Duck."

Ilva babbelt hem direct na. 'Ja, we tuinieren. Leuk. Maar nu ga ik even steppen.' En roetsj, weg is ze op haar felroze step.

Oei, wat mooi.

Kleur in de tuin.

Kleur in zijn taal.

Dat wordt een bonte boel!

De dingen die voorbij gaan

Gelukkig is dit goed afgelopen.

Fijn dat jullie nu weer door kunnen.

Zo, die zit in de zak.

Een greep uit de lieve, goedbedoelde opmerkingen van de afgelopen tijd. Uiteraard nemen we het niemand kwalijk dat ze ons het beste toewensen en blij zijn dat er enge zaken goed doorlopen worden. We zouden gek zijn als we ons daar beledigd door voelen! Onze vrienden zijn immers een belangrijke pilaar gebleken om op afgelopen jaar toch iets te kunnen bouwen!

Toch kunnen wij niet voelen wat ze ons toestralen.

Het is nog helemaal niet afgelopen.

We zitten nog regelmatig vast.

We zijn nog lang niet klaar.

Nog lange niet, nog lange niet.

Ilva probeert het schoolritme weer op te pakken. Met sondevoeding al lastig, laat staan nu ze het voederen weer zelf moet doen. Toch ziet ze kans hier en daar een hele dag vol te maken op een enkel boterhammetje.

We zijn aangenaam verrast dat de troela dit weekend al twee keer twee bammetjes achter elkaar heeft opgegeten. Maar iedere keer dat ze het zo goed doet, lijkt er weer een domper te volgen.

Het mooie moment wordt weer gevolgd door een ziekteperiode waardoor we ons afvragen of dat nou echt aan de energie ligt die ze in die hele dag of het eten stopt of aan iets anders.

Niet zo gek dat ze met haar herstellende lijf en minieme reserves alle virusjes oppakt die er zo rondgaan in een klas in de koude maanden. Haar nieuwe immuunsysteem heeft immers dat 'eerste jaar rond andere kindjes' nog helemaal niet meegemaakt en zit volop in de conditionering.

Helemaal niet vreemd dat het moeite kost om haar conditie op te bouwen terwijl ze ook nog eens haar smaak moet hervinden en wij haar toch min of meer dwingen tot steeds een hapje extra.

En toch.

Voordat we de donderende diagnose kregen, was ons wolfje iedere twee weken ziek. Dat ging dan wel weer over, maar nooit helemaal, blijkbaar, want twee weken later was het dan weer feest.

Dat gevoel herleven we nu even: een giga-oorontsteking en verhoging voordat we op vakantie gingen, die temperatuur die maar niet wilde dalen tot er een tweede kuur tegenaan ging en ze dus effectief de week voor én de week na de vakantie niet naar school kon, en nu na een kort weekje school wéér een oorontsteking.

De andere, dit keer.

Da's dan weer een troost, hoe vreemd dat ook klinkt.

Zien we net dat ze een mooi kleurtje krijgt

Supermooie controles

Schiet ze ineens weer in den bleke

En hangen wij weer aan de lijn met het ziekenhuis.

Gisteravond met een huilend wiefke op schoot.

Haar oortje doet toch zo'n zeer!

Wij kunnen weinig anders dan oordrupjes toedienen en haar de keuze geven tussen een paracetamolletje of een billenpilletje.

Ineens ziet ze het nadeel van een leven zonder sonde.

Ze probeert het kindertabletje en besluit dat dat sabbelen niet lukt.

Ze tracht het gewone paracetamolletje in stukjes ('Mam! Niet ZOveel stukjes!') en schrikt van de kruimeltjes eromheen.

Dan toch maar de zetpil.

Snotterend en huilend geeft ze zich eraan over en gelukkig kan ik haar daarna opnieuw op schoot trekken voor een grote knuffel en tienduizend mooie voorleesverhaaltjes.

De minuten tikken voorbij totdat de pijnstillers beginnen te werken.

'Mam, het doet nog steeds zeer! Het werkt niet!'

Och hemel, magische knuffels zijn niet meer genoeg.

Toe nou, pil, werk!

En ineens knalt daar een besef naar binnen: dit gaat over.

Ja, dit gaat echt weer over.

In tegenstelling tot het hele vorige jaar waar we bij iedere huil-, schreeuw- , pijn- en paniekaanval niets anders konden dan haar verzekeren dat we er waren, dat we van haar houden, dat ze niet alleen was.
Het hele jaar hebben we haar er niet van kunnen verzekeren dat 'dit over zou gaan', want dat konden we niet beloven!
Het is nooit echt over.

De rest van haar leven moeten we op onze hoede blijven.

De rest van haar leven zal ze de effecten van de behandeling blijven voelen.

Hartcontroles.

Twijfelachtige puberteit.

Moeizaam moederschap.

En altijd op de achtergrond de drukkende angst voor een verkeerd gedeelde cel.

Maar nu

Dit pijntje,

Dit verdriet.

Met een extra grote knuffel vertrouw ik haar toe:

"Hou vol, meiske. Dit gaat weer over.

Dat beloof ik je."

Mijn moederhart juicht bij deze ware belofte.

De pil begint te werken.

En Ilva ontspant.

Nou wij nog.

 

Loos

Daar was laatst een wiefke loos

Die wou gaan eten

Die wou gaan douchen

Daar was laatst een meisje loos

Sonde eruit en dat is grandioos!

Heel even denk ik weg te komen met slechts het plaatsen van de veelzeggende foto die ik gisteren op mijn telefoontje vond. Stelt een welbespraakte collega immers niet zeer terecht dat een foto soms meer zegt dan duizend woorden?
Dit in eerste instantie omdat zij de foto van Ilva in de koets zo verhalend vond dat er wat haar betreft geen omschrijving meer bij hoefde over de wensdag. Nu snappen wij elkaar erg goed en kan ik me voorstellen dat ze bij het zien van de foto al bijna in kan vullen wat ik erover zou kunnen schrijven. Het heeft zo zijn voordelen om liefde voor taal te delen.
Toch denk ik dat er nog wel een woordje aan gewijd zal worden.

Maar nu eerst iets anders.

We zijn los.

Loos.

Lijnloos

Sondeloos

Er is niets loos

Geen loze beloftes

Daar was laatst een wolfje los!

Ik zit met een grijns in het lokaal van onze techniekjuf.

Luister naar de plannen aan de andere kant van de telefoon in 't ziekenhuis.

Wiefke is weer wat aangekomen.

Heeft geen medicijntjes meer nodig.

Heeft keurige, zo niet prachtige bloedwaardes die bewijzen dat de nare infectie van de afgelopen weken echt van boord gesprongen is.

'Nou,' stelt dokter Versluijs, 'dan lijkt dit me wel het moment om het snoertje eruit te trekken. Wat denk jij ervan, Ilva?'

Het idee vindt ze geweldig.

De uitvoering iets minder.

Maar luttele snuffels later voelt ze ineens de vrijheid in haar neus en keel

En gaat er direct een boterham met smeerkaas in.

Thuis wordt er gegiecheld, geproefd, geprobeerd. "Mammie, nu kan ik veel beter eten! En ik kan knuffelen en ieka's geven (onze familie-wangknuffels) en nu hoef ik geen supermelk en ik kan zwemmen en...ik kan douchen!"

Direct sleurt ze me mee naar boven, naar onze douche.
Badderen vindt ze prima, maar oh, die douche heeft ze zó lang moeten missen vanwege de stomme plakkers op haar smoeltje!
Bij het uitkleden, raak ik in de war: ik wil haar zakje losklippen; het zakje waarin het snoertje altijd opgerold zit als ze niet aan de pomp hangt.
Ik grijp een dankbare leegte.
Ilva ziet het

En grijnst.

"Nee, mama, die hoeft niet meer. En we hebben de fles supermelk daar lekker weggegooid."

Met overgave duikt ze de douchecabine in, wast haar haren, bespettert haar gezicht.

De vreugde is overweldigend.

Even later stop ik haar schoongewassen in bed. "Nou kan ik ook lekker op mijn andere wang liggen," klinkt het tevreden terwijl ze zich onder de dekens wurmt.

Lijnloos.

Wat een overwinning.

13 Definities online.

26 Verwante puzzelwoorden.

Niet nodig.

Wij weten wel wat dit woord voor ons betekent!